Afbeelding

Op schattenjacht in Sint – Amands/Puurs

Sint – Amands

Dat mijn volgende wandeling Sint – Amands ging worden stond vast. Sint – Amands is een van de 50 dorpen die beschreven wordt in het boek ‘50 dorpen waar je gelukkig wordt‘. En wie kan er nu niet een beetje geluk gebruiken.

Ik wou dat land van Emile Verhaeren, dat naar het schijnt aan de schoonste scheldebocht ligt wel eens ontdekken en dat geluksgevoel beleven. Op de toeristische site vond ik een wandeling ‘De schat van Baron Isidoor‘. Het kind in mij werd onmiddellijk getriggerd.

Baron Isidoor

Baron Isidoor, een welstellend man, liet zijn fortuin na aan zijn kleinzoon Bram. Maar niet zo maar. Bram moest dit vinden. Isidoor stippelde een zoektocht uit. Het goud verstopte hij in een gebouw in Sint- Amands. De juwelen verstopte hij ergens in Bornem. Wij gingen voor het goud … of wat had je gedacht ?

Op 6 locaties liggen kistjes verstopt met daarin een QR-code. Pas bij het 6de kistje wordt de locatie van het 7de kistje bekendgemaakt. In elk kistje zit een QR-code die een vraag bevat en zo kom je uiteindelijk te weten waar het goud verstopt ligt.

Fort Liezele

Het fort Liezele is het best bewaarde fort van de vesting Antwerpen. Bezoek is jammer genoeg niet mogelijk. Pas in het voorjaar 22 is het terug toegankelijk voor bezoekers. Maar zoals te lezen op de website zal het dan ook wel echt de moeite zijn en kan je het ‘fort-leven’ actief beleven…. spannend. Ik plan het alvast terug in mijn agenda.

Er is aan het fort ook een toeristische dienst aanwezig. De dame had onmiddellijk door wat we aan het doen waren. Dus het kistje niet vinden was geen optie. Toen we het uiteindelijk vonden lachte ze ons bemoedigend toe.

Ik spotte daar trouwens 2 bijzondere ganzen met aparte kleuren.

Lotte’s hoeveijs

Genieten van een ambachtelijk ijsje vers van de koe…dat kan ik niet weerstaan.

Jammer genoeg vonden we geen teken van leven. Dus over smaak en portiegrootte kan ik niks vertellen. Misschien de volgende keer ?

Wijndomein Valke Vleug

We wandelden door een heus wijndomein in Liezele. Wijn in ons klimaat ? Ik was er niet van op de hoogte maar blijkbaar zijn er meerdere ‘cool climate’ wijndomeinen. Als ik mag geloven wat er op de website van Vinetiq staat, waarvan Valke Vleug het wijnhuis is ,zou een druif houden van uitdagingen en betere wijnen geven.

even testen ? dus een proefbox bestellen lijkt me een goed idee.

Great things happen on the edge:
Een wijnstok kan tegen een stootje en geeft betere druiven als er uitdaging is. Gecombineerd met vakmanschap kunnen in cool climate regio’s mirakels ontstaan die je elders niet vindt.

Arboretum

We wandelden langs het arboretum van Puurs. Volgens de info zouden hier meer dan 650 verschillende plantensoorten zijn. Het arboretum, momenteel in erfpacht gegeven aan natuurpunt, was gesloten. Ik vermoed omwille van covid 19.

Tekbroek

Tekbroek is het oudste groendomein van de gemeente Puurs/Sint – Amands. Het heeft iets authentiek en wilds.

Sint – Pietersburcht

Aan de voet van een militair fort – beter bekend als ‘redoute de Puurs’ – ligt een coole natuurspeelplaats. In 2019 werd Sint – Pietersburcht verkozen tot een van de 6 beste natuurspeeltuinen in België. Dat wil toch al wat zeggen vind ik.

Het gemeentebestuur van Puurs/Sint- Amands heeft er een kindveilige en natuurvriendelijke speeltuin van gemaakt met cafetaria. En met oog voor de mensen die minder mobiel zijn. Er werden 5 wombats aangekocht. Dit zijn rolstoelen op luchtbanden die ook kunnen gebruikt worden op minder toegankelijke domeinen. Zoiets kan ik alleen maar toejuichen.

Na deze 6de locatie kwamen we ook de 7de locatie te weten. Maar daar kan ik dus niets over schrijven.

18 600 stappen later hebben we de code gekraakt en het goud – figuurlijk dan wel – gevonden. Tot 31/12/2021 blijven de kistjes liggen en kan je nog mee op zoek gaan naar het goud. Laat het me weten als je het gevonden hebt .

De mooiste scheldebocht heb ik niet gezien. Van Emile Verhaeren geen spoor. De wandeling loopt eerder door de deelgemeenten van Sint – Amands dan door Sint – Amands zelf. Het geluksgevoel was zeker al aanwezig. Voor die andere zaken ga ik gewoon nog eens terug.

Bolleke – pijl wandeling

Nu wandelen zowat het favoriet tijdverdrijf der Belgen geworden is leek het me leuk om de wekelijkse wandeling wat op te pimpen.

En zo kwam ik bij de Bolleke – pijl wandeling in Poederlee. Geen knooppunten deze keer maar een heuse legende die we moeten ontcijferen. We vertrokken vol goede moed aan het startpunt. Het zonnetje was van de partij. Een ‘laat- dat- weekend- maar- komen – gevoel’ was aanwezig. Dus wat kon er misgaan ?

Na een eindje stappen bleek er niks meer te kloppen. Misschien wat minder tateren en wat beter opletten.

We keerden op onze stappen terug en met meer aandacht deze keer legden we een vlekkeloos parcours af.

We passeerden de Heggekapel, meteen het oudste gebouw in de gemeente. Ik had deze kapel nog nooit gezien maar ik kende het verhaal van het mirakel wel. Mijn grootmoeder vertelde graag over het wonder dat plaats vond. In 1412 werden uit de kerk 5 gewijde hosties gestolen. De dief verdwaalde in de omgeving van de Hegge. Hij verborg de hosties in een konijnenpijp en vond toen zijn weg terug naar de herberg waar hij verbleef. Maar de kelk werd gevonden in zijn jas. En de dief kreeg een gruwelijke straf die hij met zijn leven bekocht. De hosties werden ongeschonden terug gevonden in de konijnenpijp.

Maar hier stopte het verhaal van mijn grootmoeder niet. Volgens haar – en zij kan het weten – vonden ze in de konijnenpijp niet gewoon de 5 hosties. Nee er waren 5 konijntjes aan het bidden en die hadden elk een hostie in hun pootjes. Ik vond deze versie nergens terug. Maar ik weet wel zeker dat het zo gegaan is. Oma’s liegen toch nooit.

Om de 25 jaar wordt het wonder van de Hegge herdacht met een ommegang naar de Heggekapel. De volgende keer is in 2037. Nog wel even wachten dus.

De heggekapel staat niet alleen. Er rond staan kleine kapelletjes die het lijdensverhaal van Jesus uitbeelden. Hoe ontroerend vond ik het dat een aantal mensen hier aan het bidden waren en plots het Ave Maria begonnen te zingen. Wat ieder er ook van denkt . Deze gebouwen bieden steun en troost aan sommige mensen. Voor hen is het niet zomaar een oud gebouw met een leuk verhaal. Voor hun betekent het veel meer. En dat ik hier zomaar op een totaal onverwacht moment getuige mocht van zijn deed me wel wat.

Afbeelding

over heksen en jeugdvriendinnetjes

Soms kom je mensen tegen in je jeugd die je nooit vergeet. We groeiden samen op. We werden samen groot. We waren zo vertrouwd met elkaar. En toch… gingen we elk onze eigen weg. We leefden ons leven en dachten misschien zelfs niet meer aan elkaar. En toen was er Facebook. En wat men er ook van zegt… ik vond jullie een stukje terug : Karin, Marleen, en Lutje…

Het was van in het begin duidelijk dat vooral Lutje haar eigen weg wou volgen en dat deed ze ook met klasse. Ze koos niet altijd de gemakkelijkste weg, maar het was haar weg… en ik keek naar haar op. Ze zong met passie net zoals ze nu – recent – het schilderen ontdekt heeft en dat met evenveel passie doet.

Onlangs plaatste ze een artikel op facebook over de laatste heks die verbrand werd in Lier en de heksensteen. Schaamrood steeg naar mijn wangen en het duurde een tijdje voor ik wou bekennen dat ik nog nooit van die heksensteen gehoord had. Laat staan dat ik die ooit gezien heb. En ik ben al ontelbare keren in Lier geweest.

De heksensteen ligt op de plaats waar de laatste heksenverbranding plaats vond. In 1590 werd Cathelyne van Den Bulcke hier terechtgesteld. Hoe gruwelijk is dit ? Ze werd verbrand omdat ze haar ‘christelijke’ gebeden niet kende, een paard ziek maakte en een huis liet afbranden. En ze bekende dat allemaal in de martelkamer… En hoe moedig was ze toch. Ondanks folteringen weigerde ze namen te noemen van andere ‘heksen’ en dank zij haar stopte de heksenverbrandingen in Lier hierdoor.

In 2021 was er eerherstel voor Cathelyne . De stad Lier benoemt de vervolging en de veroordeling van Cathelyne onterecht en fout.

Dus als je ooit nog eens in Lier bent ga dan zeker op zoek naar de heksensteen en denk aan al die vrouwen die veroordeeld ,gemarteld en verbrand zijn …. omdat ze anders waren ? omdat ze iets van kruiden kenden ? omdat ze zich niet plooiden en niet deden wat van hun verwacht werd ? of was het misschien gewoon maar omdat ze vrouwen waren die een bedreiging vormden voor het mannelijke ego ? Als ik hier over nadenk dan begrijp ik ook waarom Lutje zich met haar verbonden voelt en dat heeft niet alleen met een naam te maken.

It was not witches who burned it was women

Fia Forsstrom

lees zeker de ontroerende tekst onderaan deze blogpost

Afbeelding

het land van Urbanus

Met onze gratis Hello Belgium pas treinden we naar het pajottenland voor een wandeling van 8 kilometer van het station van Tollembeek tot het station van Galmaarden.

Enkele interessante plekken langs het parcours :

Vlak bij het station van Tollembeek staat een grote mijnwerkerslamp. Een eerbetoon voor de vele mannen die in de 19de en 20ste eeuw door armoede gedreven vanuit het pajottenland vertrokken naar de Henegouwse Borinage om daar in de mijnen te werken.

Niet ver van het kerkplein staat een standbeeld van de beroemste inwoner van Tollembeek : Urbanus van Anus. Het is zeker de moeite om er even langs te lopen. Urbanus wordt vergezeld van bromvlieg Amedee en de hond Nabucco Donosor.

Dit standbeeld draait om meer dan Urbanus alleen. Er zit ook een verwijzing in naar een legende. Achteraan het standbeeld vind je een hendel in de vorm van een kaatshandschoen. De kaatshandschoen verwijst naar de kaatssport die hier nog beoefend wordt. Als je aan de hendel trekt komt de haan te voorschijn.

De haan verwijst naar de bijnaam van de Tollembekenaren die ‘hanenzoekers’ genoemd worden. Deze bijnaam zou dateren uit de jaren 1800. Toen de kerktorenhaan naar beneden werd gehaald voor herstellingen verdween hij gedurende de nacht. De pastoor kreeg een anonieme brief waar in stond dat de kerktorenhaan pas terug bezorgd zou worden als de 10 mooiste hanen gepluimd zouden worden. Uiteindelijk gaf de pastoor toe en de kerktorenhaan werd terug bezorgd. Het incident werd gesloten door een groot eetfestijn met vol-au-vent.

De wandeling stopt bij het station van Galmaarden. Naast de glazen ingang van dit stationsgebouw staan 2 replica’s van mijnliften en een kolenwagentje. Daarnaast is er ook een standbeeld van een mijnweker die in half liggende houding steenkool aan het kappen is. Veel verbeelding heb je niet nodig om te beseffen hoe zwaar de arbeidsomstandigheden moeten geweest zijn. Heel het station van Galmaarden is een hommage aan de 1000den mannen en jongens die vanuit het pajottenland vertrokken om in de mijnen te gaan werken.

Afbeelding

mijn leukste vondst

Deze keer trokken we richting Averbode. We trokken door bos en heide, klommen over vlonder bruggetjes en liepen door de modder. Onze wandelschoenen waren doorweekt. Het overgrote deel van deze wandeling gaat over onverharde paden. Voor mij alvast een pluspunt. Ondertussen zijn we het al gewoon zelf voor onze versnaperingen te zorgen en ik moet zeggen het heeft wel iets … met zijn 2 op een bankje in een bos of aan een ven… en genieten van de natuur.

Deze keer kozen we voor een bankje in een rustige woonwijk en daar vonden we een leuke verrassing. … een zwerfboek. Het idee vond ik super. Het boek was helemaal ingepakt in plastiek en maar goed ook want ondertussen was het aan het regenen. Je kon het meenemen en als je het uitgelezen had ergens anders achterlaten zodat iemand anders er weer gebruik kon van maken. Ik vond het idee wel iets hebben. Het boek zelf heb ik laten liggen… de avonturen van de familie Ewing in Dallas heb ik allemaal live meegemaakt op TV. Ik hoop dat het toch nog een weg vindt naar een lezer die er wel blij mee is.

Na de wandeling hadden we 18 000 stappen gedaan en daar was ik toch wel fier op… Verkleumd en tevreden reden we richting huis om ons daar – zonder schuldgevoel – in de zetel te nestelen.

Zalige dagen … meer moet dat niet zijn.

Afbeelding

Op zoek naar een slapende reus

Wandelen…. het lijkt onze nieuwe hobby tijdens deze corona – tijd. Ik heb de indruk dat er meer dan ooit gewandeld wordt. Ik zie mensen het beste er van maken. Op wandel met rugzak vol lekkers. Nu de horeca gesloten is zijn we genoodzaakt zelf voor onze versnaperingen te zorgen.

En zo doen wij dat ook… zondag is wandeldag. Soms nemen we ontbijtje mee of een gezond tussendoortje en zeker een lekkere koffie en/of thee. Ik moet zeggen het heeft wat. Met zijn 2 op een bankje in het midden van het bos een koffietje drinken.

Bloggen over wandelen ? ik heb het al een paar keer gedaan. Maar je kan niet blijven schrijven hoe leuk de Vlaamse velden en wegen zijn en hoeveel kapelletjes je al gezien hebt. Het wordt een beetje saai niet ? Ik kan er ook niet aan doen maar buitenlandse trips of grootse avonturen zitten er voorlopig niet in.

Voor de wandeling die we vandaag deden kruip ik terug in de pen. Lees : Ik ben enthousiast.

Ik woon in de Kempen en ik hou van de Kempen… Op de site de kempen kan je een brochure downloaden met 9 leuke wandelingen. Vandaag deden we de eerste er van ‘ Tussen kunst en kabouters’ . Vertrekkende aan de parking van de Waaiberg te Kasterlee. Om het start – knooppunt 72 te vinden wandel je de parking af naar rechts tot aan het kruispunt waar je Keeses Molen ziet, prachtig gelegen op een Kempense heuvel.

Voor diegene die niet vies zijn van wat hellingen hierbij alvast de knooppunten en wat sfeerbeelden.

Afbeelding

Back to basic in Knokke

Overnachten op bijzondere locaties of in een bijzondere accomodatie heeft me altijd wel geboeid. Het leek me een leuk idee om mijn ‘staycation’ wat op te peppen. De zee trekt elk jaar flink aan mij dus de richting “kust” was snel gekozen.

Een basic crib, op wandelafstand van Knokke ? en voor die het willen op wandelafstand van het station. Dat trok al snel mijn aandacht. Dus boeken maar. Een ” back to basic” ervaring, uitgerekend in Knokke, kon ik niet aan mij voorbij laten gaan.

De Nomads kan je best omschrijven als een soort houten tent. De basis uitrusting is voorzien : slaapzakken, matrassen , kussens , electriciteit , 2 stoeltjes en een mini ijskast. Maar dat is het ook dan.

Ik boekte de Nomad Small. Moest ik nu opnieuw boeken zou ik zeker de Nomad Plus boeken. Die is toch wel wat ruimer en dat geeft net dat beetje comfort meer.

De Nomads liggen op 2 veldjes achteraan de camping. Je gebruikt het sanitair van de camping. Het lijkt me zeer leuk om dit met een groep te doen. Er staat een grote picknick tafel die je kan gebruiken. En als je het helemaal wat luxueuzer wil boek je gewoon de ontbijtformule bij.

Ik was eigenlijk nog nooit in Knokke geweest. Keileuk zijn de vele strandbars langs de kust. En als er nu 1 ding is waar ik van hou dan is het een hapje en een drankje met mijn voeten in het zand en met zicht op de zee.

De avond sloten we af met een etentje in Brasserie Le Phare waar ik een overheerlijke salade at met grijze noordzeegarnaaltjes… of wat had je gedacht.

De volgende ochtend , na een gezellig ontbijt , nog even via het mooie Damme wat sfeerbeeldjes schieten. Een leuke tip daar is de raaptuin Je mag geen fruit plukken maar fruit dat afgevallen is mag je nemen. Deden we ook. Gezond en gratis snacken.

Leuke dagen , leuke trip….

Afbeelding

fietsen door de bomen

Nu we met zijn allen ‘verplicht’ zijn ons eigen landje te herontdekken is dit alvast een leuke tip : fietsen door de bomen in Lommel. Je fietst op 10 meter hoogte door de kruinen van de bomen . Het fietspad is 700 meter lang. Met een beetje electrische ondersteuning lukt het gemakkelijk. Ik zou zeggen laat die pedelecs maar thuis…anders ben je er zo door. En een leuke beleving mag net iets langer duren niet ?

Afbeelding

Belle époque aan de Belgische kust

De Haan staat bekend als de mooiste badplaats aan de Belgische kust. Hoogbouw is verboden. De villa’s stralen grandeur uit. Niet verwonderlijk wordt de Haan genoemd als het mooiste dorp van West – Vlaanderen. Mij hoor je dit niet tegenspreken.

Het heeft een aparte sfeer. Het zou me niet verwonderen moest Poirot hier een van de prachtige hotels buitenlopen en zich op een terras nestelen, turend over de Noordzee en genietend van zijn aperitief.

Bij wijze van voorproefje alvast een foto – verslag.

Afbeelding

Pallieteren

Pallieter, een full time levensgenieter en het hoofdpersonage in Felix Timmermans zijn bekendste boek , beleefde zijn avonturen in het mooie Lier. Ondertussen is het een werkwoord geworden. Ik pallieter, jij pallietert… enz.

Pallieteren staat voor genieten, een levenshouding met een hoog ‘carpe diem’ gehalte.

De fietstocht ‘Pallieteren langs de Nete’ brengt je door het mooie Netedal. Je fietst door een Kempisch landschap en langs de oevers van de Nete. Je fietst door het pittoreske Gestel met het mooie kasteel Hof van Rameyen. Je fietst voorbij een heuse jachthaven in Emblem.

Je begint op de Grote Markt van Lier en volgt gewoon de knooppunten. De lus in ongeveer een 50 lang.

enkele sfeerbeelden

In Flanders fields

Goedkoop treinen met het nmbs happy ticket naar Ieper en daar genietend onder een flauw winterzonnetje de ‘vestingroute’ wandelen. De brochure kan je afhalen op de toeristische dienst van Ieper of downloaden. Je kan instappen vlak bij het station.

Je kan er niet omheen. Ieper heeft een oorlogsverleden. Vier ellendige lange jaren -van 1914 tot 1918 – werd hier gevochten en gestreden met zoveel verdriet tot gevolg… De eerste wereldoorlog is nooit ver weg hier.

Het Flanders Field museum is een beklijvende ervaring. De vele begraafplaatsen stille getuigen van zoveel leed. Zo veel jonge mensen zijn hier omgekomen. Ze kwamen van heinde en ver. Zo veel ouders die hun zonen uitwaaiden om te gaan vechten in een land dat ze misschien nog niet eens wisten liggen… om ze nooit meer terug te zien. Er waren zelfs soldaten van Nepalese origine.

De Menenpoort is een “Memorial to the missing”. 55 000 namen van vermiste soldaten. Elke avond om 20 u wordt de Last Post geblazen. Een traditie sinds 1928 en elke avond bijgewoond door zo veel mensen. Een evenement dat je niet onberoerd laat.

Ik word hier zo triest van…

Maar Ieper is ook een blije stad… een stad van feesten, een stad die iets met heeft met katten – net zoals ik – een stad met leuke tavernes . Er valt altijd iets te beleven. Op stap met een heuse nachtwacht ? Het kan in Ieper… Daarbij komt nog het prachtig historisch centrum – platgebombardeerd – terug opgebouwd en mooier dan ooit. De lakenhalle is dan ook terecht opgenomen op de unesco – werelderfgoedlijst.

over de heilige Clara en andere heiligen

Toen ik hier jaren geleden voor de eerste keer in het elfde gebod kwam dacht ik : OMG. Mijn toenmalig vriendje – een echte Sinjoor en supergrote fan van Beerschot – wou indruk op mij maken. En ik moet zeggen : het werkte. Omgeven door zoveel heiligen kon ik niet anders dan smoorverliefd worden. De verliefdheid verdween. Er kwam niks anders in de plaats – zoals dat zou moeten. En de bezoekjes aan het elfde gebod stopten.

Nu zoveel jaren later kwam ik hier binnen en ik dacht : OMG… het maakt nog altijd evenveel indruk op mij als toen. Je komt echt ogen te kort. We namen plaats in preekstoelen en genoten van de drankjes. De preekstoelen waren oncomfortabel hard maar tja, ik veronderstel dat heilig zijn ook niet altijd comfortabel is.

De geschiedenis van het ‘elfde gebod’ gaat terug tot 1425 toen turfdragers in het gebouw woonden. Turfdragers droegen de turf in manden vanuit de schepen naar de binnenstad. Turf is gedroogd veen dat als brandstof werd gebruikt. Het was vuil en onderbetaald werk. En de turfdragers hadden de reputatie stevig drinkers te zijn. Niet verwonderlijk dat het huis van de turfdragers dan ook een café werd.

Heiligdom is hier nooit ver weg en is ook terug te vinden op de menukaart. Zin in een ‘blessed salade’ ? of een Babylon Burger of Adam’s rib ? …. Zelf heb ik er nog nooit gegeten maar als ik de reviews lees kan je hier overheerlijk smullen. En voor de bierliefhebbers wil ik nog meegeven dat de bierkaart even indrukwekkend is als het interieur.

Ik vroeg me of de Heilige Clara hier ook aanwezig was. Onzeker hierover besloot ik geen risico te nemen en bestelde een ‘latte machiato’.

balderijwandeling in Lichtaart

Misschien niet zo een goed idee om met dit warm weer een wandeling te starten. Gelukkig was het maar een kleine 8 km.. maar toch. Tijdens de aanlooproute liepen we een stuk in de volle zon op een betonnen pad.

Eens aangekomen in het bos – onder de bomen – werd het leuker. Het leukste stuk is het verhoogd vlonderpad. Dat vond onze viervoeter iets minder leuk want we moesten hem er overdragen. Ik zal dit maar toeschrijven aan zijn blind oogje en troebel zicht uit zijn ander oogje.

Ik zelf vind dit gewoon een leuke wandeling maar ze gaat bij mij zeker geen blijvende indruk nalaten.

Wat ik wel heel leuk vond was de rust.. geen wegen, geen storende omgevingsgeluiden. Alleen de geluiden van de natuur – soms overstemd door een bende overenthousiaste kikkers. Gaven die daar even een concert. weg

Onderweg kwamen we een dame tegen die even een pauze hield. Even een babbeltje. Haar man en haar hondje waren zo een 20 tal jaren geleden overleden en sindsdien fietste ze op haar eentje Kan het nog eenzamer worden ? Ze gaf ons een leuke tip voor een lekkere afsluiter na de wandeling. Even lekker terrassen in taverne Molenstee.

Heibergwandeling in Herentals

Een rustpunt in de Kempen. Een wandeling door bos en heide, een beetje een heuvelachtig parcours. Je komt in beschermde natuurgebieden waar vogels hun broedplaatsen hebben.

De wandeling start aan het tenniscentrum Ter Heyde in Herentals. Je volgt de paaltjes van natuurpunt met de oragne peiltjes. De wandeling is een dikke 7 kilometer. Af en toe een info – bord van natuurpunt en dan toch maar beseffen dat dank zij hun inzet flora en fauna beschermd worden en dat daardoor ook de natuurlijke habitat van bedreigde diersoorten beschermd worden.

Helemaal leuk werd het toen we besloten nog afsluiter te nemen op het terras van het tenniscentrum. Een nieuw interieur dat moest gevierd worden.. en ja hoor, blijf maar rustig zitten en geniet mee van de cava en de hapjes à volonté. Ik moet niet zeggen dat de afsluiter langer duurde dan de wandeling zelf. De cava en de hapjes bleven maar komen.

Op deze manier goede voornemens volhouden is echt niet moeilijk hoor.