Afbeelding

Picknicken als een prins in de Kempen

prinsenpark retie

Nu de horeca nog gesloten is zijn we met zijn allen verplicht wat ‘creatiever’ te zijn om deze corona – tijd toch leuk te houden.

Een feestje zonder horeca en zonder een hele tijd in de keuken te staan ? ja , dan hebben we ‘take aways’. Maar je wil het ook graag een beetje gezond houden, een beetje bewust en een beetje aansluitend van hoe je gewoon bent te eten.

Ik was dat ook erg blij met de tip van mijn collega om eens naar de website van Villa Tulsi te gaan zien. Schandalig dat ik het niet kende. Zo vlak bij. Het concept beviel me onmiddellijk. Er wordt gewerkt met dagverse biologische producten.

Het eerste contact met de eigenares viel reuze mee. Wat een toffe madam is dat. Ik kon de positiviteit in haar mails voelen. Mijn beslissing was dan ook snel genomen. Villa Tulsi ging het zijn. Ik bestelde een picknick mand voor 2 personen.

Zo gezegd, zo gedaan. Op de ochtend van onze huwelijksverjaardag vertrokken we richting Villa Tulsi om de mand af te halen. De dame, die ik voor de eerste keer zag ,stelde niet teleur. Villa Tulsi is meer dan een take away. Er kunnen kookworkshops gevolgd worden en je kan met je vrienden/ familie komen eten in het huiskamer restaurant. Je kan er zelfs blijven overnachten. Samen met de picknick mand kreeg ik een leuke brochure mee met alle mogelijkheden van Villa Tulsi en met leuke recepten er in.

We trokken naar het Prinsenpark in Retie om daar heerlijk te picknicken en even te ontstressen. Het weer zat gelukkig mee dus we konden genieten van een flauw lente-zonnetje en ook de inhoud van de mand stelde niet teleur.

Na de picknick kozen we een van de wandelingen die je door het Prinsenpark kan doen. Na ruim 10 000 stappen waren we terug aan de auto en vertrokken tevreden naar huis om nog wat na te genieten en misschien zelfs nog een flesje bubbels te kraken.

Het was een fijne dag en een fijne ervaring om Villa Tulsi beter te leren kennen.

Villa Tulsi (en vooral de dame) heeft mijn hart gestolen. Haar gedrevenheid heeft er toe geleid dat ze een pareltje uit de grond gestampt heeft. Een juweeltje in de Kempen om te ontdekken.

Afbeelding

Hanami in de kempen

Kerselaars worden in Japan gezien als een nationaal symbool. Met kerselaars bedoelen we hier alle fruitbomen die behoren tot het geslacht van de prunus. Dus ook amandel-, perzik-, pruimen- en abrikozebomen. Prunus- soorten komen over de hele wereld voor maar vooral in Azië. In China zijn er 23 soorten. In Japan zijn er 13 soorten. In Europa en Noord -Amerika komen slechts 6 soorten voor.

In het voorjaar als de kerselaars bloeien is het feest in Japan. De bomen staan in grote groepen aangeplant en lokken duizenden bezoekers die van het spektakel komen genieten. Picknick kleedjes worden bovengehaald en er wordt gefeest. De saké vloeit rijkelijk. Ieder jaar is het een echt volksfeest. De Japanners noemen het HANAMI, wat letterlijk betekent : bloemen kijken. ’s avonds verlichten lantaarns de bloesems zodat het feesten kan doorgaan.

Naar Japan gaan is misschien niet direct een optie. Ik heb gelukkig in mijn tuin een paar pracht-exemplaren. En hoewel het geen kerselaar is maar een appelboom geeft deze boom mij elk jaar mijn favoriete bloesem… zo mooi licht roze. Dus voor mij is elke lente een micro – hanami in mijn eigen tuin.

Maar ook wie geen bloesems in zijn tuin heeft hoeft deze pracht niet aan zich voorbij te laten gaan.

Hanami in de Kempen ? In het arboretum van Kalmthout kan je momenteel de bloesems spotten. Je volgt gewoon de pijltjes van de bloesemroute. Met bloesem is het altijd een beetje afwachten. Een fikse regenbui kan de pret flink bederven. Maar gelukkig hebben we toch nog een paar mooie exemplaren gezien.

Volgens het boek ‘bij ons in het dorp – 50 plekken waar je gelukkig wordt‘ kan je in Kalmthout ook nog dat beetje extra geluk vinden.

Naast het arboretum kan je nog andere leuke dingen doen in Kalmthout. Wat dacht je van een wandeling op de Kalmthoutse heide ? Het museum bezoeken van mijn jeugdhelden Suske en Wiske ? Alles leren over de bijen in het bijenteeltmuseum ? Genoeg voor een leuke daguitstap.

En wil je een leuk cadeau voor iemand meebrengen? Dan koop je toch Clover gin. Je kan deze kopen in het winkeltje van het arboretum. 3 zussen die samenwerken om iets unieks tot stand te brengen. Als logo kozen ze een klavertje met 3 bladjes dat symbool staat voor hun zusterband. Deze klaver wordt trouwens in hun gin verwerkt en zou er een unieke smaak aan geven.

Kalmthout bracht mij in elk geval een beetje geluk. Een onverwacht cadeau is altijd leuk en zeker eentje dat past in mijn reisbib. Het boek ‘uitjes en nachtjes‘ van Ellen Mattheeussens met maar liefst 130 tips zal me zeker inspireren om er op stap te gaan en er over te bloggen.

Afbeelding

Op schattenjacht in Sint – Amands/Puurs

Sint – Amands

Dat mijn volgende wandeling Sint – Amands ging worden stond vast. Sint – Amands is een van de 50 dorpen die beschreven wordt in het boek ‘50 dorpen waar je gelukkig wordt‘. En wie kan er nu niet een beetje geluk gebruiken.

Ik wou dat land van Emile Verhaeren, dat naar het schijnt aan de schoonste scheldebocht ligt wel eens ontdekken en dat geluksgevoel beleven. Op de toeristische site vond ik een wandeling ‘De schat van Baron Isidoor‘. Het kind in mij werd onmiddellijk getriggerd.

Baron Isidoor

Baron Isidoor, een welstellend man, liet zijn fortuin na aan zijn kleinzoon Bram. Maar niet zo maar. Bram moest dit vinden. Isidoor stippelde een zoektocht uit. Het goud verstopte hij in een gebouw in Sint- Amands. De juwelen verstopte hij ergens in Bornem. Wij gingen voor het goud … of wat had je gedacht ?

Op 6 locaties liggen kistjes verstopt met daarin een QR-code. Pas bij het 6de kistje wordt de locatie van het 7de kistje bekendgemaakt. In elk kistje zit een QR-code die een vraag bevat en zo kom je uiteindelijk te weten waar het goud verstopt ligt.

Fort Liezele

Het fort Liezele is het best bewaarde fort van de vesting Antwerpen. Bezoek is jammer genoeg niet mogelijk. Pas in het voorjaar 22 is het terug toegankelijk voor bezoekers. Maar zoals te lezen op de website zal het dan ook wel echt de moeite zijn en kan je het ‘fort-leven’ actief beleven…. spannend. Ik plan het alvast terug in mijn agenda.

Er is aan het fort ook een toeristische dienst aanwezig. De dame had onmiddellijk door wat we aan het doen waren. Dus het kistje niet vinden was geen optie. Toen we het uiteindelijk vonden lachte ze ons bemoedigend toe.

Ik spotte daar trouwens 2 bijzondere ganzen met aparte kleuren.

Lotte’s hoeveijs

Genieten van een ambachtelijk ijsje vers van de koe…dat kan ik niet weerstaan.

Jammer genoeg vonden we geen teken van leven. Dus over smaak en portiegrootte kan ik niks vertellen. Misschien de volgende keer ?

Wijndomein Valke Vleug

We wandelden door een heus wijndomein in Liezele. Wijn in ons klimaat ? Ik was er niet van op de hoogte maar blijkbaar zijn er meerdere ‘cool climate’ wijndomeinen. Als ik mag geloven wat er op de website van Vinetiq staat, waarvan Valke Vleug het wijnhuis is ,zou een druif houden van uitdagingen en betere wijnen geven.

even testen ? dus een proefbox bestellen lijkt me een goed idee.

Great things happen on the edge:
Een wijnstok kan tegen een stootje en geeft betere druiven als er uitdaging is. Gecombineerd met vakmanschap kunnen in cool climate regio’s mirakels ontstaan die je elders niet vindt.

Arboretum

We wandelden langs het arboretum van Puurs. Volgens de info zouden hier meer dan 650 verschillende plantensoorten zijn. Het arboretum, momenteel in erfpacht gegeven aan natuurpunt, was gesloten. Ik vermoed omwille van covid 19.

Tekbroek

Tekbroek is het oudste groendomein van de gemeente Puurs/Sint – Amands. Het heeft iets authentiek en wilds.

Sint – Pietersburcht

Aan de voet van een militair fort – beter bekend als ‘redoute de Puurs’ – ligt een coole natuurspeelplaats. In 2019 werd Sint – Pietersburcht verkozen tot een van de 6 beste natuurspeeltuinen in België. Dat wil toch al wat zeggen vind ik.

Het gemeentebestuur van Puurs/Sint- Amands heeft er een kindveilige en natuurvriendelijke speeltuin van gemaakt met cafetaria. En met oog voor de mensen die minder mobiel zijn. Er werden 5 wombats aangekocht. Dit zijn rolstoelen op luchtbanden die ook kunnen gebruikt worden op minder toegankelijke domeinen. Zoiets kan ik alleen maar toejuichen.

Na deze 6de locatie kwamen we ook de 7de locatie te weten. Maar daar kan ik dus niets over schrijven.

18 600 stappen later hebben we de code gekraakt en het goud – figuurlijk dan wel – gevonden. Tot 31/12/2021 blijven de kistjes liggen en kan je nog mee op zoek gaan naar het goud. Laat het me weten als je het gevonden hebt .

De mooiste scheldebocht heb ik niet gezien. Van Emile Verhaeren geen spoor. De wandeling loopt eerder door de deelgemeenten van Sint – Amands dan door Sint – Amands zelf. Het geluksgevoel was zeker al aanwezig. Voor die andere zaken ga ik gewoon nog eens terug.

Afbeelding

Een marrokaanse oase

Wie Marrakesch bezoekt zou zeker ook de Majorelle tuin moeten bezoeken. De tuin ligt in de moderne wijk van Marrakesch dus buiten de medina.

Het is een rustpunt in het drukke Marrakesch en een leuke afwisseling.

De tuin werd ontworpen door Jacques Majorelle die in Marrakesch ging wonen om gezondheidsredenen. Na een zwaar verkeersongeval verkocht hij de tuin in 1980 aan Yves Saint – Laurent.

De kleuren zijn prachtig , de planten zijn exotisch en de fonteinen zorgen voor verkoeling.

De naam van Jacques Majorelle zal voor altijd blijven leven in de blauwe verfkleur die hij gebruikte en die we nu Majorelle blauw noemen.

Naast de tuin kan je ook het Berber-museum bezoeken. Je kan er de meer dan 600 objecten zien die verzameld werden door Yves Saint – Laurent en zijn partner.

Na het bezoek van de tuin en het museum is het leuk om in het café even na te genieten van al dat moois of in de winkel iets leuk mee te nemen

Afbeelding

op zoek naar een bijzonder verjaardagscadeau

Ik weet al niet meer hoe oud mijn schoonvader zaliger werd… was het 70 of 75 ? Het maakt ook eigenlijk niet uit. Zijn verjaardag moest gevierd worden en het moest bijzonder zijn.

En zo vertrokken we richting Frankrijk en meer bepaald naar de Elzas op zoek naar zijn favoriete eau de vie. Mijn schoonvader was een culinair genieter. En zijn eau de vie moest dan ook van de beste kwalitiet zijn. En daar was maar 1 adres voor… JP Metté in Ribeauvillé.

Maar wat is eau de vie eigenlijk ?

Eau de vie is een verzamelnaam voor allerlei sterke dranken die gemaakt worden van vergiste en daarna gedestilleerde vruchten.

volgens Wikipedia

Eau de vie ziet er uit als water maar vergis je niet het alcolhol perentage kan tot 45% oplopen.

En zo trokken we naar de Elzas om met een schitterend verjaardagscadeau terug naar huis te komen.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Meer dan 55 jaar wordt hier eau de vie gedistilleerd. Als dat geen traditie is. De distilleerderij is momenteel in handen van Philippe Traber die de stiel leerde van JP Metté en die wijselijk besloot de naam Metté te behouden. Een naam die staat voor kwaliteit en traditie.

Na de rondleiding werden we ontvangen in het proeflokaal. Onvoorstelbaar welke producten allemaal gebruikt werden als basis voor de eau de vie. Koffie, ui, lavendel , asperges. …. noem maar op. We wisten al lang op voorhand welke eau de vie we wilden kopen… de basis moet peer of pruim zijn.

Maar de kans om te proeven wou ik niet laten voorbijgaan. We mochten een 5-tal eau de vies proeven. En alhoewel ze in glaasjes geserveerd werden die zo klein waren als een vingerhoed steeg de alcohol al snel naar mijn hoofd.

Het was een ervaring die ik nooit vergeet en die ik door wil geven. Hadden we niet op zoek moeten gaan naar dat bijzonder verjaardagscadeau dan had ik nooit bij JP. Metté binnengestapt.

Als je ooit in de buurt bent boek dan een afspraak en laat je onderdompelen in het geheim van het distilleren en geniet van het proeven achteraf.

Afbeelding

Feesten op zijn middeleeuws

Reizen zit er nog niet in. Dus het blijft nog even ‘retrospectief’ genieten van wat ik al gedaan heb en voorzichtig plannen maken voor de toekomst. Om dat ‘retrospectief’ genieten even ten volle te beleven heb ik mijn oude foto-albums bovengehaald. En zo kwam ik bij de foto’s van “Pfifferdaj”.

Het verwondert me nog elke keer hoe weinig het oudste feest in de Elzas bekend is. Terwijl het echt de moeite loont om het een keertje bij te wonen. Dat dit feest doorgaat in het bijzonder mooi stadje Ribeauvillé is meegenomen. Elke eerste weekend van de maand september viert men hier het feest van de minnestrelen.

Het feest dateert van uit de middeleeuwen. De optocht van de straatmuzikanten en troubadours was een eerbetoon aan de Graaf van het kasteel van Ribeauvillé. Die schonk een arme straatmuzikant wat gouden munten om een nieuwe dwarsfluit te kopen. Die Graaf nodigde de man uit om in het kasteel te komen spelen. En zo gebeurde… maar hij kwam niet alleen. Van heinde en ver kwamen minnestrelen ,troubadours, vuurspuwers, berentemmers met hun beren, acrobaten, muzikanten met hem mee. Ze gaven de graaf een dwarsfluit in goud en een kroon. Vanaf toen werd de Graaf van Ribeauvillé erkend als beschermer van straatmuzikanten en minnestrelen. Later werd dit door een keizerlijk besluit bekrachtigd. En elk jaar trokken de feestvierende muzikanten met heel hun gezelschap naar het kasteel. Een traditie was geboren.

Een traditie waar we nu nog altijd kunnen van meegenieten. Een heel weekend kan je genieten van middeleeuwse taferelen met als hoogtepunt de optocht van de muzikanten. Het zal een uitdaging zijn om niet dronken te worden… zeker als je weet dat er gratis wijn uit de fontein vloeit.

Genieten op zijn middeleeuws.

Pfifferdaj in Ribeauvilléé

Afbeelding

over heksen en jeugdvriendinnetjes

Soms kom je mensen tegen in je jeugd die je nooit vergeet. We groeiden samen op. We werden samen groot. We waren zo vertrouwd met elkaar. En toch… gingen we elk onze eigen weg. We leefden ons leven en dachten misschien zelfs niet meer aan elkaar. En toen was er Facebook. En wat men er ook van zegt… ik vond jullie een stukje terug : Karin, Marleen, en Lutje…

Het was van in het begin duidelijk dat vooral Lutje haar eigen weg wou volgen en dat deed ze ook met klasse. Ze koos niet altijd de gemakkelijkste weg, maar het was haar weg… en ik keek naar haar op. Ze zong met passie net zoals ze nu – recent – het schilderen ontdekt heeft en dat met evenveel passie doet.

Onlangs plaatste ze een artikel op facebook over de laatste heks die verbrand werd in Lier en de heksensteen. Schaamrood steeg naar mijn wangen en het duurde een tijdje voor ik wou bekennen dat ik nog nooit van die heksensteen gehoord had. Laat staan dat ik die ooit gezien heb. En ik ben al ontelbare keren in Lier geweest.

De heksensteen ligt op de plaats waar de laatste heksenverbranding plaats vond. In 1590 werd Cathelyne van Den Bulcke hier terechtgesteld. Hoe gruwelijk is dit ? Ze werd verbrand omdat ze haar ‘christelijke’ gebeden niet kende, een paard ziek maakte en een huis liet afbranden. En ze bekende dat allemaal in de martelkamer… En hoe moedig was ze toch. Ondanks folteringen weigerde ze namen te noemen van andere ‘heksen’ en dank zij haar stopte de heksenverbrandingen in Lier hierdoor.

In 2021 was er eerherstel voor Cathelyne . De stad Lier benoemt de vervolging en de veroordeling van Cathelyne onterecht en fout.

Dus als je ooit nog eens in Lier bent ga dan zeker op zoek naar de heksensteen en denk aan al die vrouwen die veroordeeld ,gemarteld en verbrand zijn …. omdat ze anders waren ? omdat ze iets van kruiden kenden ? omdat ze zich niet plooiden en niet deden wat van hun verwacht werd ? of was het misschien gewoon maar omdat ze vrouwen waren die een bedreiging vormden voor het mannelijke ego ? Als ik hier over nadenk dan begrijp ik ook waarom Lutje zich met haar verbonden voelt en dat heeft niet alleen met een naam te maken.

It was not witches who burned it was women

Fia Forsstrom

lees zeker de ontroerende tekst onderaan deze blogpost

Afbeelding

Van boon tot tablet

Een weekendje Keulen, dichtbij en super gemakkelijk bereikbaar met de trein. Vanuit het station Brussel Noord spoor je in ruim anderhalf uur naar het centrum van Keulen. En als ik centrum zeg dan bedoel ik hier ook echt centrum. Bij het buitengaan van het station sta je pal voor de Kölner Dom.

Hoe mooi is dit gebouw ? statig en indrukwekkend overdag en ’s avonds prachtig verlicht. Tijdens de 2de wereldoorlog werd zowat heel Keulen platgebombardeerd maar de Dom bleef overeind. Geallieerde piloten gebruikten de Dom immers als oriëntatiepunt. Sinds 1996 is de Dom opgenomen op de Werelderfgoed lijst van Unesco. En terecht volgens mij.

Voor een prachtig panoramisch zicht op Keulen bezoek je de Kölntriangle. Een lift brengt je naar de 28ste verdieping. Het is even aanschuiven want je bent niet de enige die hier van wil genieten. Maar het wachten loont.

Op weg naar de Kölntriangle wandel je over de Hohenzollernbrücke. Net zoals Parijs heeft Keulen ook een eigen ‘lock love bridge’ en wat voor een. Ruim 40 000 keren is hier eeuwige liefde gezworen.

Als je dan toch naar Keulen gaat is het een aanrader om even het programma te bekijken van de Kölner Philharmonie. Een prachtige concertzaal. Het loont de moeite om hier een concertje mee te pikken. De concertzaal ligt onder de grond, vlak onder het Heinrich-Böll plein. Als je over dit plein loopt loop je eigenlijk over het dak van de concertzaal. Het plein wordt dan ook afgesloten voor publiek als er een concert bezig is. Het geluid van wandelende mensen zou immers hoorbaar zijn in de zaal.

Je kan Keulen niet verlaten zonder het chocolade museum te bezoeken, het populairste museum van de stad. En al jaren in de top 10 van meest bezochte musea in Duitsland. Opgericht door Hans Imhoff, een Keulse chocolade leverancier en wereldleider in de chocolade industrie.

Het museum is een aanrader. Je reist terug in de tijd naar de Inca’s en de Azteken die een mysterieuze drank brouwden ‘xocoatl‘ op basis van cacaobonen. Ze brachten deze drank op smaak met vanille of chilipeper. De Azteken geloofden dat deze drank een afrodisiacum was. De Spaanse veroveraars brachten deze drank mee naar Spanje. Van daaruit veroverde het al snel de smaakpapillen van de europese vorstenhuizen. Het kon toen alleen nog maar in vloeibare vorm genoten worden. Chocolade in vaste vorm, zoals wij dat kennen werd immers maar ontwikkeld tegen het einde van de 17de eeuw. In het museum zijn mooie oude chocolade – serviesjes te bezichtigen die door de adel gebruikt werden.

In het museum is ook heel het productie-proces van chocolade te zien. Van boon tot tablet. Je krijgt de kans een eigen chocolade-tablet te maken, helemaal volgens jou smaak. Het is aanschuiven aan de grote chocolade fontein waar een medewerker van het museum een koekje in de vloeibare chocolade dipt. oh zo lekker.

En als je nog niet genoeg hebt van al dat zoet. Dan bezoek je toch zeker het Grand Café. Een tafeltje met uitzicht op de Rijn en een heerlijk stukje zoet… Meer heb je niet nodig om gelukkig te zijn.

Bedankt Mr. Imhoff.

Afbeelding

kip op zijn Senegalees

Afrika stond niet echt op mijn bucketlist… Ik kwam er eerder toevallig terecht door mijn toenmalige hobby, djembé spelen. Samen met de groep vertrokken we voor een djembé stage naar Senegal. Het was een bijzondere ervaring. Meermaals was ik ontroerd door wat ik daar zag. Wat voor ons zo gewoon is, is daar bijzonder. Stromend water, electriciteit, afval ophaling , TV , smartphones, blinkende flitsende wagens, gezondheidszorg, onderwijs….. staan we er ooit wel eens bij stil dat heel veel mensen dit niet hebben ?? En toch, nergens zag ik zoveel lachende gezichten

Ik ben dan ook blij dat ik deze reis gemaakt heb. En ik wil zeker ook even stilstaan bij de vele vrijwilligers die zich in België inzetten voor een betere gezondheidszorg en onderwijskansen voor de jongeren zoals Njoko Boka , Sabougnouma en Joko Togo.

En hoe kom ik nu op Senegal ??? juist door kip of beter gezegd door een gerechtje met kip. In een oude Libelle vond ik het : KIP YASSA of zoals ik het ken YASSA AU POULET, een overheerlijk traditioneel Senegalees gerechtje. Dus bij wijze van uitzondering : even een food-blog op een travel-blog.

Tot slot nog wat beeldmateriaal van deze bijzondere reis.

Afbeelding

het land van Urbanus

Met onze gratis Hello Belgium pas treinden we naar het pajottenland voor een wandeling van 8 kilometer van het station van Tollembeek tot het station van Galmaarden.

Enkele interessante plekken langs het parcours :

Vlak bij het station van Tollembeek staat een grote mijnwerkerslamp. Een eerbetoon voor de vele mannen die in de 19de en 20ste eeuw door armoede gedreven vanuit het pajottenland vertrokken naar de Henegouwse Borinage om daar in de mijnen te werken.

Niet ver van het kerkplein staat een standbeeld van de beroemste inwoner van Tollembeek : Urbanus van Anus. Het is zeker de moeite om er even langs te lopen. Urbanus wordt vergezeld van bromvlieg Amedee en de hond Nabucco Donosor.

Dit standbeeld draait om meer dan Urbanus alleen. Er zit ook een verwijzing in naar een legende. Achteraan het standbeeld vind je een hendel in de vorm van een kaatshandschoen. De kaatshandschoen verwijst naar de kaatssport die hier nog beoefend wordt. Als je aan de hendel trekt komt de haan te voorschijn.

De haan verwijst naar de bijnaam van de Tollembekenaren die ‘hanenzoekers’ genoemd worden. Deze bijnaam zou dateren uit de jaren 1800. Toen de kerktorenhaan naar beneden werd gehaald voor herstellingen verdween hij gedurende de nacht. De pastoor kreeg een anonieme brief waar in stond dat de kerktorenhaan pas terug bezorgd zou worden als de 10 mooiste hanen gepluimd zouden worden. Uiteindelijk gaf de pastoor toe en de kerktorenhaan werd terug bezorgd. Het incident werd gesloten door een groot eetfestijn met vol-au-vent.

De wandeling stopt bij het station van Galmaarden. Naast de glazen ingang van dit stationsgebouw staan 2 replica’s van mijnliften en een kolenwagentje. Daarnaast is er ook een standbeeld van een mijnweker die in half liggende houding steenkool aan het kappen is. Veel verbeelding heb je niet nodig om te beseffen hoe zwaar de arbeidsomstandigheden moeten geweest zijn. Heel het station van Galmaarden is een hommage aan de 1000den mannen en jongens die vanuit het pajottenland vertrokken om in de mijnen te gaan werken.

Afbeelding

jaaroverzicht 2020

Een jaaroverzicht maken van 2020… dat is pas een uitdaging. Buiten een weekend Amsterdam bleef ik in België. De reis naar New York werd geannuleerd. De trip naar Friesland ging niet door. Niet getreurd…

We wandelden als nooit te voren en ontdekten mooie plekjes in ons eigen land. We maakten er het ‘beste’ van. Ik weet niet wanneer buitenlandse trips terug veilig en zorgeloos mogelijk worden. Ondertussen blijf ik maar genieten van ons Belgenlandje. Schoonheid vind je vaak dichterbij dan je denkt.

Hierbij alvast wat sfeerbeelden.

Afbeelding

mijn leukste vondst

Deze keer trokken we richting Averbode. We trokken door bos en heide, klommen over vlonder bruggetjes en liepen door de modder. Onze wandelschoenen waren doorweekt. Het overgrote deel van deze wandeling gaat over onverharde paden. Voor mij alvast een pluspunt. Ondertussen zijn we het al gewoon zelf voor onze versnaperingen te zorgen en ik moet zeggen het heeft wel iets … met zijn 2 op een bankje in een bos of aan een ven… en genieten van de natuur.

Deze keer kozen we voor een bankje in een rustige woonwijk en daar vonden we een leuke verrassing. … een zwerfboek. Het idee vond ik super. Het boek was helemaal ingepakt in plastiek en maar goed ook want ondertussen was het aan het regenen. Je kon het meenemen en als je het uitgelezen had ergens anders achterlaten zodat iemand anders er weer gebruik kon van maken. Ik vond het idee wel iets hebben. Het boek zelf heb ik laten liggen… de avonturen van de familie Ewing in Dallas heb ik allemaal live meegemaakt op TV. Ik hoop dat het toch nog een weg vindt naar een lezer die er wel blij mee is.

Na de wandeling hadden we 18 000 stappen gedaan en daar was ik toch wel fier op… Verkleumd en tevreden reden we richting huis om ons daar – zonder schuldgevoel – in de zetel te nestelen.

Zalige dagen … meer moet dat niet zijn.

Afbeelding

Op zoek naar een slapende reus

Wandelen…. het lijkt onze nieuwe hobby tijdens deze corona – tijd. Ik heb de indruk dat er meer dan ooit gewandeld wordt. Ik zie mensen het beste er van maken. Op wandel met rugzak vol lekkers. Nu de horeca gesloten is zijn we genoodzaakt zelf voor onze versnaperingen te zorgen.

En zo doen wij dat ook… zondag is wandeldag. Soms nemen we ontbijtje mee of een gezond tussendoortje en zeker een lekkere koffie en/of thee. Ik moet zeggen het heeft wat. Met zijn 2 op een bankje in het midden van het bos een koffietje drinken.

Bloggen over wandelen ? ik heb het al een paar keer gedaan. Maar je kan niet blijven schrijven hoe leuk de Vlaamse velden en wegen zijn en hoeveel kapelletjes je al gezien hebt. Het wordt een beetje saai niet ? Ik kan er ook niet aan doen maar buitenlandse trips of grootse avonturen zitten er voorlopig niet in.

Voor de wandeling die we vandaag deden kruip ik terug in de pen. Lees : Ik ben enthousiast.

Ik woon in de Kempen en ik hou van de Kempen… Op de site de kempen kan je een brochure downloaden met 9 leuke wandelingen. Vandaag deden we de eerste er van ‘ Tussen kunst en kabouters’ . Vertrekkende aan de parking van de Waaiberg te Kasterlee. Om het start – knooppunt 72 te vinden wandel je de parking af naar rechts tot aan het kruispunt waar je Keeses Molen ziet, prachtig gelegen op een Kempense heuvel.

Voor diegene die niet vies zijn van wat hellingen hierbij alvast de knooppunten en wat sfeerbeelden.

Afbeelding

Back to basic in Knokke

Overnachten op bijzondere locaties of in een bijzondere accomodatie heeft me altijd wel geboeid. Het leek me een leuk idee om mijn ‘staycation’ wat op te peppen. De zee trekt elk jaar flink aan mij dus de richting “kust” was snel gekozen.

Een basic crib, op wandelafstand van Knokke ? en voor die het willen op wandelafstand van het station. Dat trok al snel mijn aandacht. Dus boeken maar. Een ” back to basic” ervaring, uitgerekend in Knokke, kon ik niet aan mij voorbij laten gaan.

De Nomads kan je best omschrijven als een soort houten tent. De basis uitrusting is voorzien : slaapzakken, matrassen , kussens , electriciteit , 2 stoeltjes en een mini ijskast. Maar dat is het ook dan.

Ik boekte de Nomad Small. Moest ik nu opnieuw boeken zou ik zeker de Nomad Plus boeken. Die is toch wel wat ruimer en dat geeft net dat beetje comfort meer.

De Nomads liggen op 2 veldjes achteraan de camping. Je gebruikt het sanitair van de camping. Het lijkt me zeer leuk om dit met een groep te doen. Er staat een grote picknick tafel die je kan gebruiken. En als je het helemaal wat luxueuzer wil boek je gewoon de ontbijtformule bij.

Ik was eigenlijk nog nooit in Knokke geweest. Keileuk zijn de vele strandbars langs de kust. En als er nu 1 ding is waar ik van hou dan is het een hapje en een drankje met mijn voeten in het zand en met zicht op de zee.

De avond sloten we af met een etentje in Brasserie Le Phare waar ik een overheerlijke salade at met grijze noordzeegarnaaltjes… of wat had je gedacht.

De volgende ochtend , na een gezellig ontbijt , nog even via het mooie Damme wat sfeerbeeldjes schieten. Een leuke tip daar is de raaptuin Je mag geen fruit plukken maar fruit dat afgevallen is mag je nemen. Deden we ook. Gezond en gratis snacken.

Leuke dagen , leuke trip….