Afbeelding

Nationaal Park Hoge Kempen

nationaal park hoge kempen

Het nationaal Park Hoge Kempen in de provincie Limburg is meteen ook het enige Nationaal Park van België. 12 000 ha aan beschermde natuurpracht met meer dan voldoende aandacht voor recreatie. Wandelaars, fietsers, moutainbikers, ruiters … ze kunnen hier allemaal terecht.

Het Nationaal Park heeft 9 toegangspoorten. Dit zijn plaatsen langs het Nationaal Park met een aantal faciliteiten : infoborden, sanitaire voorzienigen, parkings , horeca enz.

Zelf kozen we voor de hoofdtoegangspoort TERHILLS. Vroeger bekend onder de naam Connecterra. Maar in 2021 is de naam gewijzigd naar TERHILLS. Het is moeilijk voor te stellen dat 26 jaar geleden de steenkoolmijn van Eisden hier nog op volle toeren draaide.

Stille getuigen zijn de schachtbokken, die je nu kan beklimmen zodat je een uniek uitzicht krijgt op de omgeving. Die schachtbokken grijpen me bij mijn keel. Mijnwerkers die werkten in gevaarlijke en ongezonde omstandigheden. Het doet me wat. De laatste mijnramp hier dateerde van 8 maart 1984 toen hier 7 mijnwerkers het leven lieten.

Na het stoppen van de mijnactiviteit kreeg de natuur terug vrij spel… en hoe mooi heeft ze dat gedaan. Terhills heeft 4 terrils waarvan er 3 toegankelijk zijn. Een terril is een kunstmatige berg nabij een mijn waar steenafval of niet gebruikte steenkool gedumpt werd. Vanop de terrils heb je een prachtig uitzicht.

Als je de toegangspoort van Terhills kiest kan je de ‘rare’ koepels van Ecotron Hasselt University niet missen. Ecotron bestaat uit 13 ecosyteemkamers waarin klimaatwijzigingen gesimuleerd worden om zo de impact om het milieu te bestuderen.

De wandelroutes zijn goed aangeduid. Zelf kozen we voor de wandeling van 9,5 km die ons langs de 3 terrils zou brengen. Het is even doorzetten. Het is stijgen en dalen. We trotseerden een stijgingspercentage van 19%. Maar je wordt dan ook beloond door een uitzicht dat echt de moeite is.

Als je niet graag alleen op stap gaat of je wil toch wat meer info dan kan je met een heuse ranger op pad gaan. Een Ranger kan je op een onderhoudende manier alles vertellen over het mijnverleden en het ontstaan van het park. Momenteel kan je tot eind september een ‘kompeltoer’ boeken. Je eindigt de toer dan met een bierdegustatie van het lokale bier ‘kompel’.

Kompel verwijst naar de 10 000-den mijnwerkers die hier ondergronds gegaan zijn. Kompel is een informeel woord voor mijnwerker. Kumpel is een duits en is een verkleinvorm van Kumpan (vriend, collega). In het limburgische dialect werdt dit Koempel. En zo komt het lokale bier ter ere van de mijnwerkers dus aan zijn naam ‘kompel- bier’.

Tijdens onze wandeling liepen we door een vakantieresort, een geslaagde samenwerking tussen Terhills en Center Parcs. Het is nog maar van voorjaar 2021 open. Leuke bungalows, mooi ingepland met oog voor privacy. Voor wie liever in een hotel verblijft kan terecht in het Terhills Hotel. Op een van de plassen huist het Terhills Cablepark waar je kan wakeboarden of waterskieën.

En als dat nog niet voldoende pluspunten zijn om hier leuke vakantie door te brengen : genoeg van de natuur dan loop je te voet naar Maasmechelen Village om wat outlet – shopping te doen.

Ik ga zeker nog een keertje terug komen naar ons Nationaal Park waar we terecht fier mogen op zijn.

  • nationaal park hoge kempen

Afbeelding

Suppen in de kempen

In voor een leuke sportieve namiddag ? dan ga je toch suppen met Kempen Sup.

Kempen Sup is actief in de regio Retie Dessel. Je kan met hen gaan suppen op het kanaal Dessel – Schoten of Bochteld – Herentals. Er worden verschillende sup formules aangeboden : toertochten, teambuilding, kinderfeestjes ,honden sup waar je viervoeter mee op de Sup gaat. En voor de durvers zelfs yoga -sup.

Zelf kozen we voor een initiatie. We gingen met Nathalie suppen op het Kempisch Kanaal Dessel – Schoten.

Bij de start kregen we een wetsuit om aan te trekken. Het weer was de laatste dagen niet al te schitterend dus die wetsuit zou ons voldoende warm moeten houden. Het water bleek 22° te zijn dus eigenlijk viel dat wel mee.

de wetsuits

Na wat basis info waren we startensklaar.

Je start op je knieën en moet dan rechtkomen. Dit is ook meteen het moeilijkste van suppen. Ik vond dit al een hele uitdaging. Tjonge, kan die plank wiebelen. De kunst is door te zetten bij het rechtstaan en niet te twijfelen. Na een paar keren in het water te vallen is het me dan toch gelukt .. met een beetje hulp moet ik eerlijk toegeven.

Van die plank vallen is 1 ding, er terug opgeraken is ook geen sinecure. Je ligt als een natte hond te ploeteren om terug op die plank te geraken. Redelijk vermoeiend.

Je wordt echt goed begeleid door Kempen sup. Nathalie geeft tips en tricks en moedigt je aan als het wat moeilijk wordt.

Suppen is zalig. En je kan het een heel jaar rond doen. Zelfs in de winter met aangepaste wetsuits.

Suppen met Kempen Sup is een aanrader. Het is de 2de keer dat we met hen gaan suppen en het was beide keren een leuke ervaring. Als extra krijg je nog wat leuke foto’s om na te genieten.

Na het suppen ….honger.

Gelukkig hadden we een picknick mand bij van Villa Tulsi en was onze favoriete picknickplaats in het Prinsenpark nog vrij.

favoriete picknickplaats in Prinsenpark

een dagje genoten.

Afbeelding

Ruik de bloemenweide van het Lam Gods

Gent

Toen ik het zag op Vlaanderen vakantieland was ik direct verkocht. Een leuk concept in Gent ? Dat wil ik zeker doen.

Gent is zowiezo een van mijn favoriete Vlaamse steden. En ik ben niet alleen . Volgens National Geographic staat Gent in de top 3 van de meest authentieke bestemmingen ter wereld. En Lonely Planet plaatst Gent in hun lijstje van ’10 steden die je zeker moet gezien hebben’.

De ‘seven senses tour‘ is een leuke en vooral zintuigelijke wandeling met als centraal thema het Lam Gods. Je ontdekt Gent door de ogen van Jan Van Eyck. Je ruikt, proeft, ziet en hoort zoals het was toen het lam Gods geschilderd werd.

Je hoort de 8 engelen van het Lam Gods die een polyfoon stuk zingen. Je hoort het orgel. Je proeft bier gemaakt met kruiden die op het schilderij voorkomen, eet koekjes uit die tijd. En je ruikt de bloemenweide van het lam Gods. En ja , je ruikt zelfs God.

Ondertussen geniet je van deze mooie stad, de leuke pleintjes en de street art die ook vaak een verwijzing is naar het lam gods.

Je wordt opgewacht door enthousiaste gidsen die hun verhaal doen. Een boeiende en leerrijke ervaring was het.

  • Wist ik veel hoe de Vlaamse polyfonie de muziekgeschiedenis veranderde.
  • Dat er niet minder dan 75 bloemen, planten en bomen op het Lam Gods geschilderd zijn. Laat staan dat ik een idee had hoe dit zou ruiken.
  • Dat er 8 zingende engelen zijn, een symboliek voor ‘oneindigheid’. Een omgekeerde 8 is immers het symbool van oneindig.
  • Dat er een brug in Gent was die gemaakt was door Gustave Eiffel.
  • Dat Eva geen appel vasthoudt maar een citrus vrucht , symboliek voor de ‘bittere’ zondeval
  • Dat als je een tekening , een krabbel , een schilderij vindt op een rommelmarkt ondertekend met ‘Als ick kan’ je dat beter onmiddellijk koopt. Jan Van Eyck signeerde zijn werk hiermee.

De wandeling wordt gecombineerd met een boottocht zodat je Gent ook vanuit een andere invalshoek kan ontdekken.

De Seven Senses Tour is een leuke ervaring en een aanrader. Maar toch een beetje jammer dat de bezichting van het Lam Gods zelf niet inbegrepen is in deze tour.

En hoewel het lam Gods een echt meesterwerk is was ik toch ook ontzettend gecharmeerd door de graffitti van zij die in de anonimiteit blijven maar die er in slaagden het leukste straatje van Gent te maken. In het Weregarestraatje kan je geen lelijke foto maken… helemaal insta proof is het.

En als je wil smullen als van Eyck vergeet dan zeker niet het gratis kookboek ‘Smakeleyck’ mee te nemen.

Afbeelding

Een groot woud aan de Nete

Grote Netewoud

Langs de Grote Nete liggen prachtige natuurgebieden. Het is de ambitie van Natuurpunt en het Agentschap voor Natuur en Bos om al die verschillende natuurgebieden met elkaar te verbinden en zo een groot woud tot stand te brengen in de Kempen.

Dank zij de inzet van vrijwilligers is de oppervlakte van het Grote Netewoud momenteel 340 ha. Maar de ambitie is groot en men wil het uitbreiden tot 2 500 ha.

Het grote Netewoud strekt zich momenteel uit over grondgebied Mol, Geel , Balen en Meerhout.

In Meerhout baat natuurpunt het bezoekerscentrum uit, gelegen aan een historische Watermolen. En daar trokken we naar toe om onze wandeling te starten.

De site van de historische watermolen bekoorde direct zodat we onmiddellijk in de juiste mood waren om er van te genieten.

Het was niet de bedoeling onze picknick al zo vroeg op te eten maar het was er zo mooi dat we besloten er even te blijven hangen alvorens onze wandeling te starten.

Het grote Netewoud bundelt dus een aantal prachtige natuurgebieden.

Wij kozen er voor om te gaan wandelen in het gebied Bels Broek en Heide.

Als je interesse hebt om te wandelen kan je de wandelgids downloaden . De verschillende natuurgebieden, elk met hun eigenheid, worden voorgesteld. Er is voor iedereen wat. Je kan kiezen uit langere wandelingen maar er zijn ook een paar kortere wandelingen die gemakkelijk met kinderen te doen zijn. Die zullen trouwens het totterpad heel leuk vinden of het picknick eiland waar een grote beverburcht staat. Je kan er leuke kinderfeestjes geven. Er zijn verschillende formules waarbij het totterpad centraal staat.

Ik heb genoten van de wandeling en laat de foto’s voor zich spreken. Het was mijn eerste wandeling in het Grote Netewoud maar ik denk dat de andere voorgestelde wandelingen uit de brochure wel zullen volgen.

Afbeelding

natuur app : Obsidentify

Dit keer trokken we naar Mariekerke om de verenwandeling te doen. We vertrokken aan het mooie kerkje gelegen aan de Schelde. Om ons 2de knooppunt te vinden moesten we al direct de veerboot nemen.

We stapten 11 kilometers en hadden vaak zicht op de Schelde, die mij een beetje deed denken aan de Loire. Hoe mooi is die stroom als die zijn zin mag doen. Gewoon kronkelen en stromen door het groen, zonder ingekapseld te worden door betonnen wanden.

De jaagpadjes waar we op wandelen zijn ook ideaal om te fietsen en dat staat zeker ook nog op onze planning. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat wandelen mijn voorkeur heeft. Zeker nu we de app Obsidentify gebruiken.

Op 12 mei lanceerde natuurpunt de vernieuwde app ‘Obsidentify’. De app herkent ruim 22000 dieren en planten. Obsidentify is gekoppeld aan de grootste natuurdatabank van België. Je waarnemingen komen in deze databank. Met deze data kunnen natuurbeschermers en onderzoekers aan de slag. Hoe meer waarnemingen hoe meer badges je krijgt en je kan ook nog deelnemen aan challenges. Challenges zijn mini-onderzoekjes waar je probeert een bepaalde plant of dier te spotten. Op deze manier kan het voorkomen van deze soort in kaart gebracht worden.

We gebruikten deze app dus voor de eerste keer op deze wandeling. En dus nu weten we voortaan hoe smeerwortel er uit zien en hoe mooi een witte dovenetel kan bloeien. Het fluitenkruid stond prachtig in bloei.. het blijft een van mijn favorieten.

Na de wandeling beloonden we ons zelf met een bakje kibbeling met een flinke portie tartaarsaus. Overheerlijk. Je kan Mariekerke toch niet verlaten zonder vis geproefd te hebben.

Een mooie wandeling, een leuke app en een lekkere afsluiter… meer moet dat niet zijn.

Afbeelding

Picknicken als een prins in de Kempen

prinsenpark retie

Nu de horeca nog gesloten is zijn we met zijn allen verplicht wat ‘creatiever’ te zijn om deze corona – tijd toch leuk te houden.

Een feestje zonder horeca en zonder een hele tijd in de keuken te staan ? ja , dan hebben we ‘take aways’. Maar je wil het ook graag een beetje gezond houden, een beetje bewust en een beetje aansluitend van hoe je gewoon bent te eten.

Ik was dat ook erg blij met de tip van mijn collega om eens naar de website van Villa Tulsi te gaan zien. Schandalig dat ik het niet kende. Zo vlak bij. Het concept beviel me onmiddellijk. Er wordt gewerkt met dagverse biologische producten.

Het eerste contact met de eigenares viel reuze mee. Wat een toffe madam is dat. Ik kon de positiviteit in haar mails voelen. Mijn beslissing was dan ook snel genomen. Villa Tulsi ging het zijn. Ik bestelde een picknick mand voor 2 personen.

Zo gezegd, zo gedaan. Op de ochtend van onze huwelijksverjaardag vertrokken we richting Villa Tulsi om de mand af te halen. De dame, die ik voor de eerste keer zag ,stelde niet teleur. Villa Tulsi is meer dan een take away. Er kunnen kookworkshops gevolgd worden en je kan met je vrienden/ familie komen eten in het huiskamer restaurant. Je kan er zelfs blijven overnachten. Samen met de picknick mand kreeg ik een leuke brochure mee met alle mogelijkheden van Villa Tulsi en met leuke recepten er in.

We trokken naar het Prinsenpark in Retie om daar heerlijk te picknicken en even te ontstressen. Het weer zat gelukkig mee dus we konden genieten van een flauw lente-zonnetje en ook de inhoud van de mand stelde niet teleur.

Na de picknick kozen we een van de wandelingen die je door het Prinsenpark kan doen. Na ruim 10 000 stappen waren we terug aan de auto en vertrokken tevreden naar huis om nog wat na te genieten en misschien zelfs nog een flesje bubbels te kraken.

Het was een fijne dag en een fijne ervaring om Villa Tulsi beter te leren kennen.

Villa Tulsi (en vooral de dame) heeft mijn hart gestolen. Haar gedrevenheid heeft er toe geleid dat ze een pareltje uit de grond gestampt heeft. Een juweeltje in de Kempen om te ontdekken.

Afbeelding

Hanami in de kempen

Kerselaars worden in Japan gezien als een nationaal symbool. Met kerselaars bedoelen we hier alle fruitbomen die behoren tot het geslacht van de prunus. Dus ook amandel-, perzik-, pruimen- en abrikozebomen. Prunus- soorten komen over de hele wereld voor maar vooral in Azië. In China zijn er 23 soorten. In Japan zijn er 13 soorten. In Europa en Noord -Amerika komen slechts 6 soorten voor.

In het voorjaar als de kerselaars bloeien is het feest in Japan. De bomen staan in grote groepen aangeplant en lokken duizenden bezoekers die van het spektakel komen genieten. Picknick kleedjes worden bovengehaald en er wordt gefeest. De saké vloeit rijkelijk. Ieder jaar is het een echt volksfeest. De Japanners noemen het HANAMI, wat letterlijk betekent : bloemen kijken. ’s avonds verlichten lantaarns de bloesems zodat het feesten kan doorgaan.

Naar Japan gaan is misschien niet direct een optie. Ik heb gelukkig in mijn tuin een paar pracht-exemplaren. En hoewel het geen kerselaar is maar een appelboom geeft deze boom mij elk jaar mijn favoriete bloesem… zo mooi licht roze. Dus voor mij is elke lente een micro – hanami in mijn eigen tuin.

Maar ook wie geen bloesems in zijn tuin heeft hoeft deze pracht niet aan zich voorbij te laten gaan.

Hanami in de Kempen ? In het arboretum van Kalmthout kan je momenteel de bloesems spotten. Je volgt gewoon de pijltjes van de bloesemroute. Met bloesem is het altijd een beetje afwachten. Een fikse regenbui kan de pret flink bederven. Maar gelukkig hebben we toch nog een paar mooie exemplaren gezien.

Volgens het boek ‘bij ons in het dorp – 50 plekken waar je gelukkig wordt‘ kan je in Kalmthout ook nog dat beetje extra geluk vinden.

Naast het arboretum kan je nog andere leuke dingen doen in Kalmthout. Wat dacht je van een wandeling op de Kalmthoutse heide ? Het museum bezoeken van mijn jeugdhelden Suske en Wiske ? Alles leren over de bijen in het bijenteeltmuseum ? Genoeg voor een leuke daguitstap.

En wil je een leuk cadeau voor iemand meebrengen? Dan koop je toch Clover gin. Je kan deze kopen in het winkeltje van het arboretum. 3 zussen die samenwerken om iets unieks tot stand te brengen. Als logo kozen ze een klavertje met 3 bladjes dat symbool staat voor hun zusterband. Deze klaver wordt trouwens in hun gin verwerkt en zou er een unieke smaak aan geven.

Kalmthout bracht mij in elk geval een beetje geluk. Een onverwacht cadeau is altijd leuk en zeker eentje dat past in mijn reisbib. Het boek ‘uitjes en nachtjes‘ van Ellen Mattheeussens met maar liefst 130 tips zal me zeker inspireren om er op stap te gaan en er over te bloggen.

Afbeelding

Op schattenjacht in Sint – Amands/Puurs

Sint – Amands

Dat mijn volgende wandeling Sint – Amands ging worden stond vast. Sint – Amands is een van de 50 dorpen die beschreven wordt in het boek ‘50 dorpen waar je gelukkig wordt‘. En wie kan er nu niet een beetje geluk gebruiken.

Ik wou dat land van Emile Verhaeren, dat naar het schijnt aan de schoonste scheldebocht ligt wel eens ontdekken en dat geluksgevoel beleven. Op de toeristische site vond ik een wandeling ‘De schat van Baron Isidoor‘. Het kind in mij werd onmiddellijk getriggerd.

Baron Isidoor

Baron Isidoor, een welstellend man, liet zijn fortuin na aan zijn kleinzoon Bram. Maar niet zo maar. Bram moest dit vinden. Isidoor stippelde een zoektocht uit. Het goud verstopte hij in een gebouw in Sint- Amands. De juwelen verstopte hij ergens in Bornem. Wij gingen voor het goud … of wat had je gedacht ?

Op 6 locaties liggen kistjes verstopt met daarin een QR-code. Pas bij het 6de kistje wordt de locatie van het 7de kistje bekendgemaakt. In elk kistje zit een QR-code die een vraag bevat en zo kom je uiteindelijk te weten waar het goud verstopt ligt.

Fort Liezele

Het fort Liezele is het best bewaarde fort van de vesting Antwerpen. Bezoek is jammer genoeg niet mogelijk. Pas in het voorjaar 22 is het terug toegankelijk voor bezoekers. Maar zoals te lezen op de website zal het dan ook wel echt de moeite zijn en kan je het ‘fort-leven’ actief beleven…. spannend. Ik plan het alvast terug in mijn agenda.

Er is aan het fort ook een toeristische dienst aanwezig. De dame had onmiddellijk door wat we aan het doen waren. Dus het kistje niet vinden was geen optie. Toen we het uiteindelijk vonden lachte ze ons bemoedigend toe.

Ik spotte daar trouwens 2 bijzondere ganzen met aparte kleuren.

Lotte’s hoeveijs

Genieten van een ambachtelijk ijsje vers van de koe…dat kan ik niet weerstaan.

Jammer genoeg vonden we geen teken van leven. Dus over smaak en portiegrootte kan ik niks vertellen. Misschien de volgende keer ?

Wijndomein Valke Vleug

We wandelden door een heus wijndomein in Liezele. Wijn in ons klimaat ? Ik was er niet van op de hoogte maar blijkbaar zijn er meerdere ‘cool climate’ wijndomeinen. Als ik mag geloven wat er op de website van Vinetiq staat, waarvan Valke Vleug het wijnhuis is ,zou een druif houden van uitdagingen en betere wijnen geven.

even testen ? dus een proefbox bestellen lijkt me een goed idee.

Great things happen on the edge:
Een wijnstok kan tegen een stootje en geeft betere druiven als er uitdaging is. Gecombineerd met vakmanschap kunnen in cool climate regio’s mirakels ontstaan die je elders niet vindt.

Arboretum

We wandelden langs het arboretum van Puurs. Volgens de info zouden hier meer dan 650 verschillende plantensoorten zijn. Het arboretum, momenteel in erfpacht gegeven aan natuurpunt, was gesloten. Ik vermoed omwille van covid 19.

Tekbroek

Tekbroek is het oudste groendomein van de gemeente Puurs/Sint – Amands. Het heeft iets authentiek en wilds.

Sint – Pietersburcht

Aan de voet van een militair fort – beter bekend als ‘redoute de Puurs’ – ligt een coole natuurspeelplaats. In 2019 werd Sint – Pietersburcht verkozen tot een van de 6 beste natuurspeeltuinen in België. Dat wil toch al wat zeggen vind ik.

Het gemeentebestuur van Puurs/Sint- Amands heeft er een kindveilige en natuurvriendelijke speeltuin van gemaakt met cafetaria. En met oog voor de mensen die minder mobiel zijn. Er werden 5 wombats aangekocht. Dit zijn rolstoelen op luchtbanden die ook kunnen gebruikt worden op minder toegankelijke domeinen. Zoiets kan ik alleen maar toejuichen.

Na deze 6de locatie kwamen we ook de 7de locatie te weten. Maar daar kan ik dus niets over schrijven.

18 600 stappen later hebben we de code gekraakt en het goud – figuurlijk dan wel – gevonden. Tot 31/12/2021 blijven de kistjes liggen en kan je nog mee op zoek gaan naar het goud. Laat het me weten als je het gevonden hebt .

De mooiste scheldebocht heb ik niet gezien. Van Emile Verhaeren geen spoor. De wandeling loopt eerder door de deelgemeenten van Sint – Amands dan door Sint – Amands zelf. Het geluksgevoel was zeker al aanwezig. Voor die andere zaken ga ik gewoon nog eens terug.

Afbeelding

Een marrokaanse oase

Wie Marrakesch bezoekt zou zeker ook de Majorelle tuin moeten bezoeken. De tuin ligt in de moderne wijk van Marrakesch dus buiten de medina.

Het is een rustpunt in het drukke Marrakesch en een leuke afwisseling.

De tuin werd ontworpen door Jacques Majorelle die in Marrakesch ging wonen om gezondheidsredenen. Na een zwaar verkeersongeval verkocht hij de tuin in 1980 aan Yves Saint – Laurent.

De kleuren zijn prachtig , de planten zijn exotisch en de fonteinen zorgen voor verkoeling.

De naam van Jacques Majorelle zal voor altijd blijven leven in de blauwe verfkleur die hij gebruikte en die we nu Majorelle blauw noemen.

Naast de tuin kan je ook het Berber-museum bezoeken. Je kan er de meer dan 600 objecten zien die verzameld werden door Yves Saint – Laurent en zijn partner.

Na het bezoek van de tuin en het museum is het leuk om in het café even na te genieten van al dat moois of in de winkel iets leuk mee te nemen

Afbeelding

op zoek naar een bijzonder verjaardagscadeau

Ik weet al niet meer hoe oud mijn schoonvader zaliger werd… was het 70 of 75 ? Het maakt ook eigenlijk niet uit. Zijn verjaardag moest gevierd worden en het moest bijzonder zijn.

En zo vertrokken we richting Frankrijk en meer bepaald naar de Elzas op zoek naar zijn favoriete eau de vie. Mijn schoonvader was een culinair genieter. En zijn eau de vie moest dan ook van de beste kwalitiet zijn. En daar was maar 1 adres voor… JP Metté in Ribeauvillé.

Maar wat is eau de vie eigenlijk ?

Eau de vie is een verzamelnaam voor allerlei sterke dranken die gemaakt worden van vergiste en daarna gedestilleerde vruchten.

volgens Wikipedia

Eau de vie ziet er uit als water maar vergis je niet het alcolhol perentage kan tot 45% oplopen.

En zo trokken we naar de Elzas om met een schitterend verjaardagscadeau terug naar huis te komen.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Meer dan 55 jaar wordt hier eau de vie gedistilleerd. Als dat geen traditie is. De distilleerderij is momenteel in handen van Philippe Traber die de stiel leerde van JP Metté en die wijselijk besloot de naam Metté te behouden. Een naam die staat voor kwaliteit en traditie.

Na de rondleiding werden we ontvangen in het proeflokaal. Onvoorstelbaar welke producten allemaal gebruikt werden als basis voor de eau de vie. Koffie, ui, lavendel , asperges. …. noem maar op. We wisten al lang op voorhand welke eau de vie we wilden kopen… de basis moet peer of pruim zijn.

Maar de kans om te proeven wou ik niet laten voorbijgaan. We mochten een 5-tal eau de vies proeven. En alhoewel ze in glaasjes geserveerd werden die zo klein waren als een vingerhoed steeg de alcohol al snel naar mijn hoofd.

Het was een ervaring die ik nooit vergeet en die ik door wil geven. Hadden we niet op zoek moeten gaan naar dat bijzonder verjaardagscadeau dan had ik nooit bij JP. Metté binnengestapt.

Als je ooit in de buurt bent boek dan een afspraak en laat je onderdompelen in het geheim van het distilleren en geniet van het proeven achteraf.

Afbeelding

Feesten op zijn middeleeuws

Reizen zit er nog niet in. Dus het blijft nog even ‘retrospectief’ genieten van wat ik al gedaan heb en voorzichtig plannen maken voor de toekomst. Om dat ‘retrospectief’ genieten even ten volle te beleven heb ik mijn oude foto-albums bovengehaald. En zo kwam ik bij de foto’s van “Pfifferdaj”.

Het verwondert me nog elke keer hoe weinig het oudste feest in de Elzas bekend is. Terwijl het echt de moeite loont om het een keertje bij te wonen. Dat dit feest doorgaat in het bijzonder mooi stadje Ribeauvillé is meegenomen. Elke eerste weekend van de maand september viert men hier het feest van de minnestrelen.

Het feest dateert van uit de middeleeuwen. De optocht van de straatmuzikanten en troubadours was een eerbetoon aan de Graaf van het kasteel van Ribeauvillé. Die schonk een arme straatmuzikant wat gouden munten om een nieuwe dwarsfluit te kopen. Die Graaf nodigde de man uit om in het kasteel te komen spelen. En zo gebeurde… maar hij kwam niet alleen. Van heinde en ver kwamen minnestrelen ,troubadours, vuurspuwers, berentemmers met hun beren, acrobaten, muzikanten met hem mee. Ze gaven de graaf een dwarsfluit in goud en een kroon. Vanaf toen werd de Graaf van Ribeauvillé erkend als beschermer van straatmuzikanten en minnestrelen. Later werd dit door een keizerlijk besluit bekrachtigd. En elk jaar trokken de feestvierende muzikanten met heel hun gezelschap naar het kasteel. Een traditie was geboren.

Een traditie waar we nu nog altijd kunnen van meegenieten. Een heel weekend kan je genieten van middeleeuwse taferelen met als hoogtepunt de optocht van de muzikanten. Het zal een uitdaging zijn om niet dronken te worden… zeker als je weet dat er gratis wijn uit de fontein vloeit.

Genieten op zijn middeleeuws.

Pfifferdaj in Ribeauvilléé

Afbeelding

over heksen en jeugdvriendinnetjes

Soms kom je mensen tegen in je jeugd die je nooit vergeet. We groeiden samen op. We werden samen groot. We waren zo vertrouwd met elkaar. En toch… gingen we elk onze eigen weg. We leefden ons leven en dachten misschien zelfs niet meer aan elkaar. En toen was er Facebook. En wat men er ook van zegt… ik vond jullie een stukje terug : Karin, Marleen, en Lutje…

Het was van in het begin duidelijk dat vooral Lutje haar eigen weg wou volgen en dat deed ze ook met klasse. Ze koos niet altijd de gemakkelijkste weg, maar het was haar weg… en ik keek naar haar op. Ze zong met passie net zoals ze nu – recent – het schilderen ontdekt heeft en dat met evenveel passie doet.

Onlangs plaatste ze een artikel op facebook over de laatste heks die verbrand werd in Lier en de heksensteen. Schaamrood steeg naar mijn wangen en het duurde een tijdje voor ik wou bekennen dat ik nog nooit van die heksensteen gehoord had. Laat staan dat ik die ooit gezien heb. En ik ben al ontelbare keren in Lier geweest.

De heksensteen ligt op de plaats waar de laatste heksenverbranding plaats vond. In 1590 werd Cathelyne van Den Bulcke hier terechtgesteld. Hoe gruwelijk is dit ? Ze werd verbrand omdat ze haar ‘christelijke’ gebeden niet kende, een paard ziek maakte en een huis liet afbranden. En ze bekende dat allemaal in de martelkamer… En hoe moedig was ze toch. Ondanks folteringen weigerde ze namen te noemen van andere ‘heksen’ en dank zij haar stopte de heksenverbrandingen in Lier hierdoor.

In 2021 was er eerherstel voor Cathelyne . De stad Lier benoemt de vervolging en de veroordeling van Cathelyne onterecht en fout.

Dus als je ooit nog eens in Lier bent ga dan zeker op zoek naar de heksensteen en denk aan al die vrouwen die veroordeeld ,gemarteld en verbrand zijn …. omdat ze anders waren ? omdat ze iets van kruiden kenden ? omdat ze zich niet plooiden en niet deden wat van hun verwacht werd ? of was het misschien gewoon maar omdat ze vrouwen waren die een bedreiging vormden voor het mannelijke ego ? Als ik hier over nadenk dan begrijp ik ook waarom Lutje zich met haar verbonden voelt en dat heeft niet alleen met een naam te maken.

It was not witches who burned it was women

Fia Forsstrom

lees zeker de ontroerende tekst onderaan deze blogpost

Afbeelding

Van boon tot tablet

Een weekendje Keulen, dichtbij en super gemakkelijk bereikbaar met de trein. Vanuit het station Brussel Noord spoor je in ruim anderhalf uur naar het centrum van Keulen. En als ik centrum zeg dan bedoel ik hier ook echt centrum. Bij het buitengaan van het station sta je pal voor de Kölner Dom.

Hoe mooi is dit gebouw ? statig en indrukwekkend overdag en ’s avonds prachtig verlicht. Tijdens de 2de wereldoorlog werd zowat heel Keulen platgebombardeerd maar de Dom bleef overeind. Geallieerde piloten gebruikten de Dom immers als oriëntatiepunt. Sinds 1996 is de Dom opgenomen op de Werelderfgoed lijst van Unesco. En terecht volgens mij.

Voor een prachtig panoramisch zicht op Keulen bezoek je de Kölntriangle. Een lift brengt je naar de 28ste verdieping. Het is even aanschuiven want je bent niet de enige die hier van wil genieten. Maar het wachten loont.

Op weg naar de Kölntriangle wandel je over de Hohenzollernbrücke. Net zoals Parijs heeft Keulen ook een eigen ‘lock love bridge’ en wat voor een. Ruim 40 000 keren is hier eeuwige liefde gezworen.

Als je dan toch naar Keulen gaat is het een aanrader om even het programma te bekijken van de Kölner Philharmonie. Een prachtige concertzaal. Het loont de moeite om hier een concertje mee te pikken. De concertzaal ligt onder de grond, vlak onder het Heinrich-Böll plein. Als je over dit plein loopt loop je eigenlijk over het dak van de concertzaal. Het plein wordt dan ook afgesloten voor publiek als er een concert bezig is. Het geluid van wandelende mensen zou immers hoorbaar zijn in de zaal.

Je kan Keulen niet verlaten zonder het chocolade museum te bezoeken, het populairste museum van de stad. En al jaren in de top 10 van meest bezochte musea in Duitsland. Opgericht door Hans Imhoff, een Keulse chocolade leverancier en wereldleider in de chocolade industrie.

Het museum is een aanrader. Je reist terug in de tijd naar de Inca’s en de Azteken die een mysterieuze drank brouwden ‘xocoatl‘ op basis van cacaobonen. Ze brachten deze drank op smaak met vanille of chilipeper. De Azteken geloofden dat deze drank een afrodisiacum was. De Spaanse veroveraars brachten deze drank mee naar Spanje. Van daaruit veroverde het al snel de smaakpapillen van de europese vorstenhuizen. Het kon toen alleen nog maar in vloeibare vorm genoten worden. Chocolade in vaste vorm, zoals wij dat kennen werd immers maar ontwikkeld tegen het einde van de 17de eeuw. In het museum zijn mooie oude chocolade – serviesjes te bezichtigen die door de adel gebruikt werden.

In het museum is ook heel het productie-proces van chocolade te zien. Van boon tot tablet. Je krijgt de kans een eigen chocolade-tablet te maken, helemaal volgens jou smaak. Het is aanschuiven aan de grote chocolade fontein waar een medewerker van het museum een koekje in de vloeibare chocolade dipt. oh zo lekker.

En als je nog niet genoeg hebt van al dat zoet. Dan bezoek je toch zeker het Grand Café. Een tafeltje met uitzicht op de Rijn en een heerlijk stukje zoet… Meer heb je niet nodig om gelukkig te zijn.

Bedankt Mr. Imhoff.

Afbeelding

kip op zijn Senegalees

Afrika stond niet echt op mijn bucketlist… Ik kwam er eerder toevallig terecht door mijn toenmalige hobby, djembé spelen. Samen met de groep vertrokken we voor een djembé stage naar Senegal. Het was een bijzondere ervaring. Meermaals was ik ontroerd door wat ik daar zag. Wat voor ons zo gewoon is, is daar bijzonder. Stromend water, electriciteit, afval ophaling , TV , smartphones, blinkende flitsende wagens, gezondheidszorg, onderwijs….. staan we er ooit wel eens bij stil dat heel veel mensen dit niet hebben ?? En toch, nergens zag ik zoveel lachende gezichten

Ik ben dan ook blij dat ik deze reis gemaakt heb. En ik wil zeker ook even stilstaan bij de vele vrijwilligers die zich in België inzetten voor een betere gezondheidszorg en onderwijskansen voor de jongeren zoals Njoko Boka , Sabougnouma en Joko Togo.

En hoe kom ik nu op Senegal ??? juist door kip of beter gezegd door een gerechtje met kip. In een oude Libelle vond ik het : KIP YASSA of zoals ik het ken YASSA AU POULET, een overheerlijk traditioneel Senegalees gerechtje. Dus bij wijze van uitzondering : even een food-blog op een travel-blog.

Tot slot nog wat beeldmateriaal van deze bijzondere reis.